مطالب پزشكي

ALS و پاركينسون دو بيماري تخريب‌كننده عصبي هستند كه بر حركت تأثير مي‌گذارند و مي‌توانند منجر به ناتواني قابل توجهي شوند. در حالي كه ALS و پاركينسون علائم مشتركي دارند، اما از نظر علت، پيشرفت و درمان تفاوت‌هاي مشخصي دارند. در اين مقاله، تفاوت‌هاي بين ALS و پاركينسون و همچنين روش‌هاي تشخيص هر كدام را بررسي خواهيم كرد.

ALS چيست؟
اسكلروز جانبي آميوتروفيك (ALS) كه به عنوان بيماري لو گريگ نيز شناخته مي شود، يك بيماري تخريب كننده عصبي پيشرونده است كه سلول هاي عصبي مغز و نخاع را تحت تاثير قرار مي دهد. ALS باعث آسيب به نورون هاي حركتي مي شود كه مسئول كنترل ماهيچه هاي ارادي هستند. با مرگ نورون‌هاي حركتي، ماهيچه‌هايي كه كنترل مي‌كنند ضعيف و آتروفي مي‌شوند كه منجر به از دست دادن تحرك، قدرت و مهارت مي‌شود. ALS يك بيماري نادر است كه از هر 500 نفر در سراسر جهان 1 نفر را مبتلا مي كند.

پاركينسون چيست؟
بيماري پاركينسون يك اختلال عصبي است كه بر سلول هاي توليد كننده دوپامين در مغز تأثير مي گذارد. دوپامين يك انتقال دهنده عصبي است كه براي كنترل حركت مهم است. در پاركينسون، اين سلول ها به تدريج از بين مي روند كه منجر به كاهش توليد دوپامين مي شود. اين باعث علائمي مانند لرزش، سفتي، كندي حركت و مشكلات تعادل مي شود. پاركينسون شايع تر از ALS است و از هر 200 نفر در سراسر جهان 1 نفر را مبتلا مي كند.

شباهت ها و تفاوت هاي ALS و پاركينسون چيست؟
در حالي كه ALS و پاركينسون بيماري هاي متمايز هستند، از نظر علائم شباهت هايي دارند. هر دو بيماري مي توانند باعث ضعف عضلاني، لرزش و مشكل در هماهنگي و تعادل شوند. با اين حال، تفاوت هاي قابل توجهي نيز بين اين دو بيماري وجود دارد.

يكي از تفاوت هاي اصلي پيشرفت بيماري است. ALS يك بيماري به سرعت پيشرونده است و اكثر افراد تنها 2 تا 5 سال پس از تشخيص زنده مي مانند. از سوي ديگر، پاركينسون يك بيماري آهسته پيشرونده است و علائم آن اغلب سال ها يا حتي دهه ها طول مي كشد تا ايجاد شود.

تفاوت ديگر علت بيماري است. در حالي كه علت دقيق ALS به خوبي شناخته نشده است، تصور مي شود كه تركيبي از عوامل ژنتيكي و محيطي باشد. از سوي ديگر، پاركينسون عمدتاً به تركيبي از عوامل ژنتيكي و محيطي نسبت داده مي‌شود و سموم و آفت‌كش‌هاي خاصي با افزايش خطر ابتلا به اين بيماري مرتبط هستند.

تشخيص ALS و پاركينسون نيز متفاوت است. ALS معمولاً از طريق تركيبي از معاينات فيزيكي، شرح حال بيمار و آزمايش‌هاي تشخيصي مانند الكتروميوگرافي، مطالعات هدايت عصبي و تصويربرداري رزونانس مغناطيسي (MRI) تشخيص داده مي‌شود. پاركينسون اغلب بر اساس علائم تشخيص داده مي شود، زيرا هيچ آزمايش قطعي براي اين بيماري وجود ندارد. با اين حال، پزشكان ممكن است از مطالعات تصويربرداري يا اسكن SPECT ناقل دوپامين براي كمك به تاييد تشخيص استفاده كنند.

ALS و پاركينسون چگونه درمان مي شوند؟
در حالي كه در حال حاضر هيچ درماني براي ALS يا پاركينسون وجود ندارد، درمان هايي براي كمك به مديريت علائم و بهبود كيفيت زندگي در دسترس هستند.

براي ALS، درمان ها ممكن است شامل داروهايي براي كمك به مديريت اسپاسم عضلاني، مشكلات تنفسي و درد باشد. فيزيوتراپي و كاردرماني همچنين مي تواند به افراد مبتلا به ALS كمك كند تا تحرك و عملكرد خود را تا زماني كه ممكن است حفظ كنند. در برخي موارد ممكن است به فناوري هاي كمكي مانند ويلچر، هواكش و وسايل كمكي ارتباطي نياز باشد.

پاركينسون معمولاً با داروهايي مانند لوودوپا كه سطح دوپامين را در مغز افزايش مي‌دهند، درمان مي‌شود. ساير داروها ممكن است براي كمك به مديريت علائمي مانند لرزش، سفتي و مشكلات تعادل استفاده شوند. در برخي موارد، جراحي تحريك عمقي مغز ممكن است براي كمك به كنترل علائم توصيه شود.

نتيجه
ALS و پاركينسون دو بيماري تخريب‌كننده عصبي هستند كه بر حركت تأثير مي‌گذارند و مي‌توانند منجر به ناتواني قابل توجهي شوند.

منبع مطلب مجله پزشكي سلامتي زندگي سبز مي باشد.