مطالب پزشکی

ALS و پارکینسون دو بیماری تخریب‌کننده عصبی هستند که بر حرکت تأثیر می‌گذارند و می‌توانند منجر به ناتوانی قابل توجهی شوند. در حالی که ALS و پارکینسون علائم مشترکی دارند، اما از نظر علت، پیشرفت و درمان تفاوت‌های مشخصی دارند. در این مقاله، تفاوت‌های بین ALS و پارکینسون و همچنین روش‌های تشخیص هر کدام را بررسی خواهیم کرد.

ALS چیست؟
اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) که به عنوان بیماری لو گریگ نیز شناخته می شود، یک بیماری تخریب کننده عصبی پیشرونده است که سلول های عصبی مغز و نخاع را تحت تاثیر قرار می دهد. ALS باعث آسیب به نورون های حرکتی می شود که مسئول کنترل ماهیچه های ارادی هستند. با مرگ نورون‌های حرکتی، ماهیچه‌هایی که کنترل می‌کنند ضعیف و آتروفی می‌شوند که منجر به از دست دادن تحرک، قدرت و مهارت می‌شود. ALS یک بیماری نادر است که از هر 500 نفر در سراسر جهان 1 نفر را مبتلا می کند.

پارکینسون چیست؟
بیماری پارکینسون یک اختلال عصبی است که بر سلول های تولید کننده دوپامین در مغز تأثیر می گذارد. دوپامین یک انتقال دهنده عصبی است که برای کنترل حرکت مهم است. در پارکینسون، این سلول ها به تدریج از بین می روند که منجر به کاهش تولید دوپامین می شود. این باعث علائمی مانند لرزش، سفتی، کندی حرکت و مشکلات تعادل می شود. پارکینسون شایع تر از ALS است و از هر 200 نفر در سراسر جهان 1 نفر را مبتلا می کند.

شباهت ها و تفاوت های ALS و پارکینسون چیست؟
در حالی که ALS و پارکینسون بیماری های متمایز هستند، از نظر علائم شباهت هایی دارند. هر دو بیماری می توانند باعث ضعف عضلانی، لرزش و مشکل در هماهنگی و تعادل شوند. با این حال، تفاوت های قابل توجهی نیز بین این دو بیماری وجود دارد.

یکی از تفاوت های اصلی پیشرفت بیماری است. ALS یک بیماری به سرعت پیشرونده است و اکثر افراد تنها 2 تا 5 سال پس از تشخیص زنده می مانند. از سوی دیگر، پارکینسون یک بیماری آهسته پیشرونده است و علائم آن اغلب سال ها یا حتی دهه ها طول می کشد تا ایجاد شود.

تفاوت دیگر علت بیماری است. در حالی که علت دقیق ALS به خوبی شناخته نشده است، تصور می شود که ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی باشد. از سوی دیگر، پارکینسون عمدتاً به ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی نسبت داده می‌شود و سموم و آفت‌کش‌های خاصی با افزایش خطر ابتلا به این بیماری مرتبط هستند.

تشخیص ALS و پارکینسون نیز متفاوت است. ALS معمولاً از طریق ترکیبی از معاینات فیزیکی، شرح حال بیمار و آزمایش‌های تشخیصی مانند الکترومیوگرافی، مطالعات هدایت عصبی و تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) تشخیص داده می‌شود. پارکینسون اغلب بر اساس علائم تشخیص داده می شود، زیرا هیچ آزمایش قطعی برای این بیماری وجود ندارد. با این حال، پزشکان ممکن است از مطالعات تصویربرداری یا اسکن SPECT ناقل دوپامین برای کمک به تایید تشخیص استفاده کنند.

ALS و پارکینسون چگونه درمان می شوند؟
در حالی که در حال حاضر هیچ درمانی برای ALS یا پارکینسون وجود ندارد، درمان هایی برای کمک به مدیریت علائم و بهبود کیفیت زندگی در دسترس هستند.

برای ALS، درمان ها ممکن است شامل داروهایی برای کمک به مدیریت اسپاسم عضلانی، مشکلات تنفسی و درد باشد. فیزیوتراپی و کاردرمانی همچنین می تواند به افراد مبتلا به ALS کمک کند تا تحرک و عملکرد خود را تا زمانی که ممکن است حفظ کنند. در برخی موارد ممکن است به فناوری های کمکی مانند ویلچر، هواکش و وسایل کمکی ارتباطی نیاز باشد.

پارکینسون معمولاً با داروهایی مانند لوودوپا که سطح دوپامین را در مغز افزایش می‌دهند، درمان می‌شود. سایر داروها ممکن است برای کمک به مدیریت علائمی مانند لرزش، سفتی و مشکلات تعادل استفاده شوند. در برخی موارد، جراحی تحریک عمقی مغز ممکن است برای کمک به کنترل علائم توصیه شود.

نتیجه
ALS و پارکینسون دو بیماری تخریب‌کننده عصبی هستند که بر حرکت تأثیر می‌گذارند و می‌توانند منجر به ناتوانی قابل توجهی شوند.

منبع مطلب مجله پزشکی سلامتی زندگی سبز می باشد.